Όλα αρχίζουν και τελειώνουν σε σένα... Εγωιστικό. Ίσως έτσι ν'ακούγεται. Όμως αν δεν υπάρχεις εσύ δεν υπάρχουν οι άλλοι, δεν υπάρχει το εμείς. Ισχυρό 'εμείς' σημαίνει δύο ισχυρά 'εσύ', δηλαδή 'εγώ'. Ισχυρά εννοώντας υγιή και δυνατά, όχι μπρατσωμένα...
Διαβάζω Μπουσκάλια. Άλλοι λένε αυτοκτόνησε, άλλοι λένε πέθανε από καρδιακή προσβολή. Χάρηκα. Όχι επειδή πέθανε, ούτε γι'αυτά καθ'αυτά που διαβάζω, γνώσεις και συναισθήματα με άλλες λέξεις βαλμένα. Απλά ήρθε την κατάλληλη στιγμή. Τη στιγμή που κάποιος που μοιάζουμε αφάνταστα σε πάρα πολλά, ακόμα και στον τρόπο αντίδρασης ή χρήσης των λέξεων, ακόμα και στα θέματα που συνήθως αναπτύσουμε, έπρεπε να μου θυμίσει πως είναι ωραίο και συνάμα επιβάλλεται οι πλείστοι να σε 'απομακρύνουν' και να σε σχολιάζουν πίσω σου. Μέσα γράφει 'Μ'αρέσει που είμαι τρελλός. Όταν είσαι τρελλός οι άλλοι σ'αφήνουν στην ησυχία σου να κάνεις ότι θες'. Πόσο ωραία νοιώθω. Και περισσότερο χαίρομαι επειδή νοιώθω ωραία τις τελευταίες 3 βδομάδες, πριν αρχίζω τον Μπουσκάλια...
Είμαστε μια κοινωνία τηλεχειριζόμενη. Το κεφάλι μας είναι γεμάτο άχρηστες και επίφοβες πληροφορίες, οι οποίες μας καταστρέφουν πνευματικά, ψυχικά, ηθικά. Και με βάση αυτές και τη νοοτροπία που αναπτύξαμε διεκδικούμε το δίκηο μας. Διεκδικούμε τα κεκτημένα. Κεκτημένα τα οποία μας παραχωρήθηκαν, δεν τα αποκτήσαμε. Έχουμε μάθει να ζητιανεύουμε, να απαιτούμε, να περιμένουμε και να μην κάνουμε τίποτα παρά να διαμαρτυρόμαστε. Μα οι επαναστάσεις δεν έγιναν με πορείες και φωνές. Έγιναν με αίμα, θύματα, πράξεις ηρωισμού. Δεν καταλαμβαίνει κανείς πως το να φωνάζουμε μας κάνει κακό επειδή χάνουμε την όρεξη για αλλαγή, τον ενθουσιασμό για επανάσταση, την ικανότητα της δράσης. Όταν έπαψαν να διώκουν τους Χριστιανούς, γεννήθηκαν οι αιρέσεις. Όταν νικούσαμε γεννήθηκε η χλιδή κι'η φιλοδοξία κι'η ζήλεια και έφεραν την προδωσία. Βλέπεις, τόσο καιρό που είμασταν χορτάτοι δε μας ενδιέφερε αν μας εξαπατούσαν, μας έκλεβαν, μας εκμεταλλεύονταν. Τώρα ξύπνησε το δίκηο και η ηθική μέσα μας...
Στην Κλαυθμώνος Gay Parade 2011, αιτεία που ΟΛΑ τα ξενοδοχεία της Αθήνας είναι γεμάτα. Στο Σύνταγμα άδειες κατσαρόλες, άδεια στομάχια, άδειες τσέπες, άδειες καρδιές. Και γω στη μέση να περιφέρομαι, παρατηρώντας για άλλη μια φορά εκφράσεις, συναισθήματα, ζωή. Και αυτό είναι το ωραίο της ζωής. Οι ασχήμιες της. Γιατί αυτές σε κάνουν δυνατό, αυτές σε κάνουν να χρησιμοποιήσεις το δικαίωμα της επιλογής ως προς το πώς θα τη δεις, πώς θα αντιδράσεις, πώς θα συνεχίσεις, αν θα συνεχίσεις. Αυτές σου δίνουν την ευκαιρεία να χαρείς με τα καλά και να τα εκτιμήσεις. Αυτές σου δίνουν την ευκαιρεία ν'αγαπήσεις. Στο κάτω κάτω η ζωή υπήρχε πριν από σένα και θα υπάρχει και μετά από σένα. Και δε σου χρωστά τίποτα. Εσύ της χρωστάς. Είσαι ένα θαύμα δημιουργίας. Κάνε το θαύμα σου. Αγάπησε, ερωτεύσου, χαμογέλα, συγχώρεσε, αγωνίσου, ζήσε. Γιατί στο τέλος εσύ θα χαρείς ή θα μετανοιώσεις. Η ζωή θα χαμογελάσει, θα σ'αποχαιρετήσει και θα συνεχίσει...
Έρχομαι... Κι'αν δε με περιμένεις όπως περιμένω δεν πειράζει... Το όνειρο το έζησα ήδη... Και είναι τόσο όμορφο...
Κοινωνικές επαναστάσεις... Η Γαλλική επανάσταση, η Ρωσσική επανάσταση, η Αμερικανική επανάσταση, η Κουβανική επανάσταση, η Ισπανική επανάσταση, η Γερμανική επανάσταση, του 3ου Ράϊχ... Λίγο πιο πριν η Αναγέννηση, αιτεία για τη Γαλλική κυρίως.
Ο κόσμος ξεσηκώνεται όταν πεινά κι'όταν απαγορεύεται να εκφραστεί. Αλλά ξεσηκώνεται όταν πεινάνε όλοι και δεν έχουν να μοιραστούν τίποτα, κι'όχι όταν πεινάνε μερικοί ή αρκετοί και δεν τους δίνουν τίποτα οι άλλοι που έχουν. Ξεσηκώνεται όταν απαγορεύεται να εκφραστεί και πνίγεται όχι όταν αφήνεται να ξεθυμάνει και μετά τον κυνηγάνε με τα γκλομπς. Ξεσηκώνεται όταν ενδιαφέρεται για το σύνολο κι'όχι για το τομάρι του. Ξεσηκώνεται όταν ζητά μόνο ψωμί, παιδεία, υγεία, ελευθερία και το δικαίωμα να υπάρχει σαν άνθρωπος... Το δικαίωμα να ελπίζει, να ονειρεύεται, να ερωτεύεται... Τίποτα παραπάνω...
Ο κόσμος ξεσηκώνεται όταν το ήθος του είναι πιο δυνατό απ'τα πάθη του, η παιδεία του πιο μεγάλη απ'τις γνώσεις του, οι αρχές του πιο σημαντικές απ'τη ζωή του...
Και πάνω απ'όλα ξεσηκώνεται όταν υπάρχει αυτός που θα τον ξεσηκώσει, που θα τον εμπνεύσει, που θα τον οδηγήσει, που θα ηγηθεί...
Τους ανθρώπους δεν τους διαλέγουμε με το πόσο ταιριάζουμε. Ούτε με το πόσο μας αρέσουν. Ούτε με το πόσο ικανοποιούν τις ανάγκες μας. Ούτε με το πόσο συνεννοούμαστε. Όλα, μα όλα τα πιο πάνω εύκολα τ' αλλάζουμε στο μυαλό μας. Τους διαλέγουμε με το πόσο ωραία νοιώθουμε κι'οι δυο. Με το πόσο άνετα, το πόσο χαλαρά. Τους διαλέγουμε αν δε μας δημιουργούν νέες ανάγκες, αν δε μας ξυπνούν αρνητικά συναισθήματα, όπως πόνο, θυμό, αδιαφορία, τους διαλέγουμε αν συνεχίζουμε ενώ είμαστε δυο να είμαστε και ένας, να νοιώθουμε ελεύθεροι, χαρούμενοι, να θέλουμε να γίνουμε καλύτεροι, να μας κάνουν να νοιώθουμε ότι αξίζουμε εμείς και αξίζουμε γι'αυτούς, να τους θέλουμε και να μας θέλουν κι'όχι να τους ανεχόμαστε και να μας ανέχονται. Οτιδήποτε άλλο δε μας χρειάζεται. Ούτε χρόνο έχουμε να σπαταλάμε για ν'αρέσουμε, ούτε ενέργεια για να λυπούμαστε ή να θυμώνουμε, ούτε δύναμη για να προσπαθούμε κάθε λίγο να απεξαρτικοποιηθούμε από κάτι, κάποιον που μας χαλά. Στο κάτω κάτω δεν αρέσουμε σ'όλους, δεν ταιριάζουμε μ'όλους. Κι'αν νοιώθεις μόνος, μην ανησυχείς. Γιατί ακόμα κι'αν σε λατρέψουν, κι'αν σε δοξάσουν, κι'αν σ'αγαπήσουν, κι'αν σε ποθήσουν, κι'αν σε μισήσουν, στο τέλος μόνος είσαι. Μη ξεχνάς πως ο μόνος άνθρωπος που είσαι μαζί του συνέχεια, ολόκληρο 24ωρο, όλα τα χρόνια της ζωής σου, είσαι εσύ. Κι'αν επιτρέπεις σ'άλλους να σε πονάνε, να σε θυμώνουν, να σε κάνουν να πλήττεις, ν'αδιαφορείς, ν'ανέχεσαι, να εξαρτάσαι, τότε το μόνο που κάνεις είναι ν'αφήνεις εσένα για τους άλλους. Αν λοιπόν εσύ αφήνεις εσένα, γιατί οι άλλοι ν'ασχοληθούν με σένα? Μη ξεχνάς πως πολλοί σε θέλουν για να καλύψουν ανάγκες τους. Και συ τις κάνεις δικές σου. Εύκολα τα λόγια, πολλοί τα είπαν, θα πεις. Και όμως. Το πρώτο βήμα είναι να τα κάνεις δικά σου. Το δεύτερο είναι να 'πονέσεις' αφήνοντας κάποιους απ'έξω. Το τρίτο? Είναι η ζωή, η αγάπη, το πάθος, εσύ. Οι άλλοι? Μην ανησυχείς. Αν δεν αξίζουν για σένα, δεν αξίζουν για κανένα. Φτάνει εσύ ν'αξίζεις για σένα. Και όλοι αναγνωρίζουν κάποιον που αξίζει. Ακόμα και μισώντας τον. Και αν αξίζεις πραγματικά, είσαι έτοιμος για όλα. Και κυρίως για τη μοναξιά σου. Και πίστεψέ με είναι η καλύτερος σύντροφος για κάποιον που αξίζει. Γιατί είναι η μόνη που τον αφήνει να μιλά μ'αυτόν που ζει και αλληλοφροντίζονται μια ζωή. Το είναι του...
Αυτός ο πούστης ο Ιούδας πάλι τα κατάφερε. Πρόδωσε, κατάλαβε το λάθος του, μετάνοιωσε, επέστρεψε τα αργύρια, κρεμάστηκε και ήταν εκεί, στον Άδη, πριν τον Χριστό, για να δεχθεί εκ νέου το κήρυγμα και να πάρει μια θέση στον Παράδεισο. Και μεις εδώ καλούμαστε να παίξουμε το ρόλο άλλοτε των Αρχιερέων, άλλοτε του Πιλάτου, άλλωτε των γραμματέων και των φαρισαίων, άλλοτε του Βαρραβά, άλλοτε του ληστή εξ'ευωνύμων, άλλοτε των μωρών παρθένων κι'άλλοτε του αλαλάζοντος πλήθους, που γιουχαίζει πότε τον Χριστό και πότε τους υπόλοιπους, απλά για να εκτονώνεται και να περνά καλά, και ποτέ, μα ποτέ του Χριστού ή του ληστή εκ δεξιών, περιμένοντας το τέλος της παράστασης για ν'αρχίσει το γλέντι, αποδεικνύοντας συνεχώς πως ο λαός αρκείται σε άρτον και θεάματα, και λίγο ή πολύ σεξ, ανάλογα με το πόσους συντρόφους βρίσκει διαθέσιμους. Σήμερα θα συγχωρέσουμε όλους και θα μας συγχωρέσουν όλοι, μέχρι την επόμενη φορά που επειδή τους συγχωρέσαμε θα νοιώσουν πως μπορούν να μας ξανασταυρώσουν, τονίζοντας πως ότι κάνουν το κάνουν για το καλό μας και μόνο, γεμάτη με περίσσεια αγάπη προς το άτομό μας. Και μεις γεμάτοι θυμό να τους κοιτάξουμε στα μάτια και να πούμε οτιδήποτε άλλο εκτός από 'Ο Θεός να μας λυπηθεί και να μας συγχωρέσει όλους'. Στο κάτω κάτω και ο Ιούδας και οι Αρχιερείς από αγάπη έκαναν ότι έκαναν, προς το λαό, το έθνος, τον εαυτό τους, την τσέπη τους, το δικό τους θεό. Αλοίμονο τώρα να μην ξέρουν όλοι αυτοί που μας αγαπάνε το καλό μας και να το ξέρουμε εμείς, οι αμνοί...
Αν μη τι άλλο, ευτυχώς υπάρχουν ληστές εκ δεξιών, Μαρίες Μαγδαληνές, Ιωσήφ εξ Αριμαθαίας, εκατόνταρχοι, λεπροί, τυφλοί, παράλυτοι, τελώνες κι'ένα σωρό άλλοι αμαρτωλοί και μη άνθρωποι που δικαιούνται μια θέση στον παράδεισο. Και μεις θ'αρκεστούμε στο θέαμα του Παραδείσου εξ αποστάσεως, ακούγοντας μια ζωή όλους αυτούς που μας αγάπησαν να λένε συνέχεια πως δεν ήταν αυτό που νομίζαμε, πως δεν τους ακούσαμε, λες κι'εκείνοι που μας τά'λεγαν τα τήρησαν και κέρδισαν τον Παράδεισο, πως μας συκοφάντησαν και γι'αυτό μείναμε απ'έξω, πως είμαστε αδικημένοι απ'όλους αυτούς που μας έκλεψαν την θέση, πως όλοι ήταν εναντίον μας, με σκευωρίες και συμμαχίες, και είμασταν πολύ αδύνατοι για να δικαιωθούμε, και πως ο Θεός έκανε λάθος, πως τελικά δεν ήταν τόσο δίκαιος όσο έπρεπε, πως κανείς δε μας είπε την αλήθεια αλλοιώς θα ζούσαμε όπως έπρεπε και σε τελική ανάλυση φταίει η μοίρα μας, το ριζικό μας και ο ίδιος ο Θεός...
Κατάθλιψη? Ίσως. Λόγω των ημερών. Επειδή ότι καλύτερο μπορεί να μας συμβεί είναι ένα τρελλό φαγοπότι μ'αυτούς που μας αγαπάνε για τους εαυτούς τους, μ'αυτούς που αγαπάμε για μας, και ένα ψεύτικο χαμόγελο και ένα σωρό φιλιά του Ιούδα. Αλλά κυρίως επειδή για άλλη μια φορά διάλεξα το ρόλο του ληστή εξ'ευωνύμων. Υπάρχουν κι'εξαιρέσεις? Ναι. Ευτυχώς. Αλλά αυτοί, οι εξαιρούντες, αυτή τη στιγμή δεν διαβάζουν αυτά που γράφω. Δοξάζουν το Θεό και Τον Ευχαριστούν που θυσιάστηκε για μας και μας στηρίζει σε κάθε κακό, κάθε δυσκολία, δείχνοντάς μας το δρόμο για να πάμε κοντά του, έχοντας στην καρδιά μια αλλοιώτικη θλίψη, για όλους αυτούς που η ζωή φάνηκε σκληρή μαζί τους, ανεξάρτητα χρώματος, θρησκείας, εθνικότητας, που γεννιούνται και πεθαίνουν εν ριπή οφθαλμού από πείνα, αρρώστειες και εξαθλίωση, που υποφέρουν από ασθένειες, κακουχίες και τους ανθρώπους και λένε 'Δόξα τω Θεώ, υπάρχουν και χειρότερα'. Και αυτοί σήμερα ένοιωσαν την Ανάσταση. Γιατί έχουν ότι δεν έχουμε. Μια αγνή ψυχή και την αγάπη μέσα τους. Και δεν έχουν ότι έχουμε. Τον πόνο, τη θλίψη, άρτον και θεάματα...
Όλα τα σημαντικά γεγονότα αρχίζουν ή τελειώνουν με δείπνα. Σημαντικά ακόμα και για την οικογένεια, για το δέσιμό της, γύρω απ'την εστία. Μυστικά ή όχι, έχουν την σημασία τους. Κάποιος ήρθε, κάποιος έφυγε, κάποιος χαίρεται, κάποιος λυπάται, κάποιος θα φύγει, κάποιος θα προδώσει κάνοντας το καθήκον του, καθήκον προς τον εαυτό του, την πατρίδα, τον προδωμένο...
Σηκώνεις το σπαθί έτοιμος να τελειώσεις ότι ξεκίνησε ίσως λάθος, ίσως σωστά και το συνέχισες λάθος, ίσως αδιάφορα και το πήρες στραβά. Ούτε αυτό έχει σημασία. Σημασία έχει πως τα πάντα τελειώνουν με μια σπαθειά, ένα κόψιμο, ένα θάνατο. Κι'εκεί που είσαι έτοιμος να το κατεβάσεις με δύναμη, φορτωμένο με τον θυμό, τον πόνο και το παρελθόν σου, μια φωνή, μια ματιά, ένα χαμόγελο μέσα σου ή μπροστά σου πάλι δεν έχει σημασία, σου κρατά το χέρι. Και μαζί μ'αυτό και το θυμό, τον πόνο, το παρελθόν. Ακόμα λίγη υπομονή, ακόμα μια ευκαιρεία, ακόμα ένα αύριο γεμάτο πονό, θυμό, παρελθόν...
Σα μωρή παρθένα παρακολουθείς το χορό μιας άλλης ξελογιάστρας Σαλώμης, παραλυμένος Ηρώδης απ'τη μέθη της ηδονής και της αμαρτίας, εκστασιασμένος απ'τη συνεχή φυλάκιση στα δεσμά του πάθους, περιμένοντας δήθεν την κατάλληλη στιγμή να ξεκινήσεις την επανάσταση, την αντίσταση, τον αγώνα, για την αποτίναξη του μεθυστικού ζυγού. Ποτέ δεν κατάλαβες πως μόνο ένας άλλος Ιούδας θα σ'οδηγήσει στη Σταύρωση, γιατί μόνο διαμέσου Αυτής θα έρθει η Ανάσταση. Σκέφτεσαι να πλύνεις τα πόδια Αυτού με τα μαλλιά σου ή ότι άλλο έχεις διαθέσιμο και την τελευταία στιγμή λυπάσαι το μύρο που θα πάει δήθεν χαμένο, ενώ στην ουσία ντρέπεσαι να γονατίσεις μπροστά σ'ένα κουρελή που απλά τυγχάνει νά'ναι όσα ποτέ δεν κατάφερες να προσπαθήσεις καν να γίνεις. Ακόμα μια φορά έπαιξες το ρόλο σου κι'έχασες στο χειροκρότημα. Ο Ιούδας είναι μέσα σου και προδώνει συνέχεια εσένα. Κρίμα. Και ήταν τόσο ωραία στο σενάριο η Ανάσταση. Αλλά βλέπεις, κανείς δεν θέλει να παίξει το ρόλο του Ιούδα. Ούτε του Χριστού στα Πάθη. Και συ δε μπορείς να τραγουδήσεις στην όπερα χωρίς φωνή σα μονόπρακτο μιας χειμωνιάτικης νύχτας. Μόνη διέξοδός σου η Μαγδαληνή πριν τη μετάνοια. Το καλύτερο πακέτο. Μια αμετανόητη Μαγδαληνή με ένα Ιούδα μέσα της. Κι'ύστερα κλαις πως νύχτωσε χωρίς φεγγάρι...
Ένα σενάριο διαλέκτηκες για να αποδώσεις κι'εσύ ξεκίνησες να διαβάζεις απ'το τέλος. Ήταν τόσο μεγάλο το σενάριο. Μετροφυλλώντας έπεσε το μάτι σου σε κάποιες λέξεις. Μαγδαληνή, Ιούδας, προδωσία, μετάνοια. Βαρέθηκες να το διαβάσεις και έπλασες στο μυαλό σου ότι σου ήταν εύκολο και βολικό. Με τίποτα δε μπορούσες να ταιριάξεις σ'αυτό αυτά που διάβασες, τις τελευταίες σελίδες, την Ανάσταση. Κι'είναι τόσο ωραία η Ανάσταση στο σενάριο...
Επετείους έχουμε πολλές στη ζωή μας. Γενεθλίων, αποφοιτήσεων, αρραβώνων, γάμων, διαζυγίων, ολοκαυτωμάτων, εθνικές, μαύρες, σεξουαλικές (το πρώτο τρίο ας πούμε ή η πρώτη παρτούζα, λέμε τώρα, αλλά σίγουρα η πρώτη μας φορά), επαγγελματικές, θανατικές, ταφής κλπ. Μέρες συγκεκριμένες που είτε μας γεμίζουν χαρά, είτε θλίψη, είτε απλά παιρνούν αδιάφορες κι'ας τις 'γιορτάζουμε'. Δεν παύουν να υπάρχουν όμως, ακόμα κι'αν τις ξεχνούμε. Βλέπεις το μυαλό δε μπορεί να ξεχάσει τίποτα απ'όσα έμαθε. Κι'αν δεν στην θυμίσουν με το έτσι θέλω, όπως η γυναίκα σου τη μέρα που γνωριστήκατε πριν 67 χρόνια, θα τη θυμηθείς μετά από κανά δυο μήνες, έτσι, στο πουθενά...
Τέτοια μέρα λοιπόν, επετειακή, είναι και η 21η Απριλίου. Ναι, παραδόξως πολλοί την γιορτάζουν δυστυχώς, αποκαλώντας την 'εθνική επέτειο' αντί 'μαύρη' ή 'τραγική' λόγω της χούντας του 67 ακριβώς γι'αυτό το λόγο. Αλλά δεν είναι γι'αυτό το λόγο που γράφω. Είναι επειδή τη θεωρώ την επίσημη μέρα που ασχολήθηκα με το blogging, ερχόμενος μετά από προτροπή μιας παλιάς φίλης απ'το yupi στην Athens Voice και κατ'όπιν στο bloggspot. To facebook είναι μόλις περυσινή υπόθεση, αν και είχα προφίλ για κανά δυο χρόνια πριν, μετά τη γνωριμία μου με μια πολυαγαπημένη...
3 χρόνια λοιπόν. Απολογισμός? 72 χιλιάδες επισκέψεις, άλλες τυχαία απ'το google (οι πλείστες δηλαδή) άλλες επίτηδες για να με διαβάσουν, καμιά 40αριά αναγνώσεις, αρκετές φίλες, κάποιες κάτι παραπάνω ή πολύ παραπάνω, κάποιους εχθρούς, γνωριμίες, γνώσεις. συναισθήματα ποικίλα, ορμές το ίδιο και πάει λέγοντας. Ναι, σίγουρα το πιο σημαντικό για μένα είναι η πληθώρα ανθρώπων που γνώρισα, τόσο διαφορετικοί, με διαφορετικά επαγγέλματα, διαφορετικές ηλικίες, διαφορετικές καταβολές, διαφορετικοί χαρακτήρες, αλλά και τόσο όμοιοι...
Με βοήθησε? Μάλλον ναι. Για τους λόγους που ανέφερα πιο πάνω. Αλλοιώς προσωπικά αυτά τα τρία χρόνια μπορώ να πω πως δεν πέτυχα κάτι παραπάνω, σε κανένα τομέα. Και δε νομίζω αν τα σεξουαλικά σου πάνε ας πούμε καλά λόγω νέων κατακτήσεων και συνάμα βλέπεις πως έχεις απήχηση μ'αυτά που λες, αλλά στο τέλος εισπράττεις πάντα τα ίδια, δηλαδή 'Μαλακίες λες' ή 'Πόσο δίκηο έχεις αλλά τι να γίνει, έτσι είναι η ζωή' να νοιώθεις πως προσφέρεις ή πας καλά. Ειδικά αν σε κάποιους τομείς όπως επαγγελματικά ή σε θέματα υγείας πάς απ'το κακό στο χειρότερο...
Σίγουρα επιβεβαίωσα κάποια πράγματα μέσα απ'τις γνωριμίες μου για τη ζωή, τις σχέσεις, τις συμπεριφορές, τους ανθρώπους, έμαθα κάποια καινούρια, επανεξέτασα κάποια άλλα, επανεκτίμησα δυνάμεις και όρια αλλά μέχρι εκεί. Κι'αυτό ίσως κάνει ακόμα πιο έντονο το πόσο ωραία νοιώθεις όταν κάνεις νέους φίλους, όταν βρίσκεις άτομα που μπαίνουν έστω και για λίγο στην καρδιά και στο μυαλό σου. Φυσικά αυτό έχει και τα αρνητικά του, όπως για 3 ή 4 φίλες που χάθηκαν και πραγματικά ανησυχώ για το πως είναι σήμερα, αλλά μήπως δεν είναι πάντα έτσι τα πράγματα με τους ανθρώπους? Δυστυχώς, όταν συμβαίνει αυτό, δηλαδή να ανησυχείς για ανθρώπους που χάθηκαν απ'τη ζωή σου, και δε μιλώ γι'αυτούς που σε πλήγωσαν για διάφορους λόγους, αν και ακόμα και το να θυμώσεις επειδή εξαφανίστηκαν και ανησυχείς γι'αυτούς μπορείς να πεις πως σε πλήγωσαν ήδη απλά μάλλον κάτι έκανες πρώτος για να εξαφανιστούν ή έστω αντίδρασες σε κάτι που έκαναν μάλλον υπερβολικά, δυστυχώς λοιπόν, σαν τρόπος άμυνας, είτε ενδιαφέρεσαι λιγότερο είτε ενδιαφέρεσαι πιο 'εγκεφαλικά'. Αυτό που λένε 'ψυχρά', 'κυνικά' κλπ. Αυτό ευτυχώς δε σημαίνει πως έχασα είτε την ευαισθησία μου για κάποια πράγματα είτε τον αισθησιασμό μου...
Εκτός από φίλους κέρδισα και κάτι άλλο σημαντικό. Όχι το να λέω τα πράγματα όπως τα σκέφτομαι και τα νοιώθω χωρίς να φοβάμαι ή να ντρέπομαι. Όχι. Αυτό το έκανα έτσι κι'αλλοιώς, απλά τώρα έμαθα να τα γράφω καλύτερα από πριν. Όχι όμως. Κάτι άλλο. Κέρδισα την απόρριψη. Ή μάλλον την αντοχή στην απόρριψη. Ανοσία δεν έχω πάθει. Απλά έχω μάθει να διαχειρίζομαι την ανάγκη. να αντεπεξέρχομαι γρήγορα στην απόρριψη, όπως και να αποφεύγω την απογοήτευση αρκετές φορές, όχι και πάντα εννοείται, με το να περιμένω από ελάχιστα μέχρι τίποτα απ'τους άλλους. Και το κυριότερο ενδυνάμωσα το να είμαι αυτός που είμαι, όσο αληθινός ή ψεύτικος είμαι, σωστός ή λάθος.
Ακούω την Αγγελίνα, η οποία παρεπιπτόντως ξεδιπλώνει ακόμα μια πτυχή του εαυτού της, γράφω και σκέφτομαι 'Και τώρα τι?'. 'Και του χρόνου τι θα γίνει?'. 'Θα συνεχίσω?'. Λογικά ναι. Έτσι κι'αλλοιώς πάντα κολλούμε σε ηδονιστικά θέματα και πράξεις, όπως το φαγητό, το σεξ, τα παιχνίδια της Zynga στο facebook, κι'εδώ. Είτε από ηδονή, είτε από συνήθεια. Ουσιαστικά δεν ξέρω. Ακόμα και κείνα που ξέρω μου την δίνουν που τα ξέρω, ειδικά αυτά που ξέρω εκ των προτέρων, που ξέρω πώς γίνονται, γιατί γίνονται, τι θα γίνει. Το σίγουρο είναι πως την άλλη βδομάδα θα προσπαθήσω να μπω στην ατμόσφαιρα των Παθών και της Ανάστασης. Στο κάτω κάτω για μένα και σένα υπέφερε τόσα ο Άνθρωπος και μεις έχουμε το μυαλό στα κάγκελα, για να μην πω στα μουνιά και τις πούτσες. Μετά βλέπουμε. Μέχρι τότε νά'σαι καλά, όποιος κι'αν είσαι, όποια κι'αν είσαι. Και τέλος Σ'ευχαριστώ που εδώ και τρία χρόνια είσαι μαζί μου, παίρνοντας τόσες διαφορετικές μορφές κι'ονόματα. Γιατί τελικά ο καθ'ένας μας υπάρχει μόνο αν υπάρχει ο άλλος. Αλλοιώς απλά ζει... Φιλί...
Με ρωτάνε τι είναι η αληθινή αγάπη. Τους λέω. Δεν την αντιλαμβάνονται. Δεν είναι κάτι που έχουν νοιώσει. Μου λένε γι'αυτά που νοιώθουν. Τους εξηγώ γιατί είναι λάθος. Το καταλαμβαίνουν. Συνεχίζουν να το νοιώθουν. Ή πλέον νοιώθουν θυμό που ξεγελάστηκαν, που τους εκμεταλλεύτηκαν, που δεν αγαπάνε αληθινά και τους είπα την αλήθεια, που τους σκότωσα το παραμύθι...
Μου λένε 'Σ'αγαπώ'. Γελάω. Δεν είναι κάτι που θέλω ν'ακούω. Κι'ας μ'αρέσει. Γιατί ξέρω. Ξέρω πόσα σ'αγαπώ που άκουσα ήταν ψέμα, ξέρω τι σημαίνει το 'Σ'αγαπώ' για κάποιον που δεν ξέρει ν'αγαπά... Κοίταξε στον καθρέφτη. Χαμογέλασε. Νοιώθεις καλύτερα. Πες 'Είμαι ευτυχισμένος' χαμογελαστά. Νοιώθεις καλύτερα. Πες 'Είμαι καλά' χαμογελαστά. Νοιώθεις καλύτερα. Πες 'Σ'αγαπώ'. Νοιώθεις καλύτερα? Πάρε με τηλέφωνο. Πες μου 'Σ'αγαπώ'. Νοιώθεις καλύτερα. Μ'αγαπάς? Τώρα ναι...
Τι σημασία έχει τι είναι η αγάπη? Τι σημασία έχει τι είναι ο έρωτας? Θες να μάθεις να ξεχωρίζεις αν είναι αλήθεια η ψευδαίσθηση? Τι σημασία έχει? Εσύ θες να νοιώσεις. Νοιώσε λοιπόν. Γίνε ευτυχισμένη. Μέχρι να πονέσεις. Πόνεσε. Όσο αντέχεις. Τι κι'αν δεν ξέρεις? Νοιώθεις. Άρα ζεις. Κι'αυτό είναι αρκετό...
